โซ่ตรวนผูกรัดสักร้อยหุน
ใจมั่นมุ่งหักทลายย่อมคลายได้
แต่ใยรักบางเบาสักเท่าใด
ผูกพันไว้แนบสนิทนิจนิรันดร์
สมัยที่พี่โพมยังเรียนอยู่มัธยม พี่โพมเป็นคนหนึ่งที่ชื่นชอบการอ่านหนังสือมากจนแทบอยากจะย้ายบ้านมาอยู่ที่ห้องสมุดเลยก็ว่าได้ และนามปากกาที่ชื่อ ทมยันตี ก็การรันตีความเป็นที่สุดอยู่แล้ว พี่โพมจึงไม่รอช้าที่จะคว้ามาอ่านและตราตรึงเอาไว้เรื่อยมา ถึงแม้ว่าพี่โพมจะไม่ค่อยถนัดนิยายรักเท่าไหร่เพราะชอบแนวสงครามกับการเมืองมากกว่า แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจมองข้ามนิยายเรื่องทวิภพไปได้
ถ้าพี่โพมจำไม่ผิด คลับคล้ายคลับคลาว่า วรรคทอง วรรคนี้ เริ่มต้นจากการที่พระเอกอย่างหลวงอัครเทพได้ย้ายมณีจันทร์นางเอกมาพักอีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ห่างไกลจากกระจกข้ามภพ ทางมณีจันทร์เองก็ออดอ้อนเพราะคิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ ทีนี้จะบังคับเอาโซ่ล่ามไว้ไม่ให้กลับก็ไม่ได้ จะปล่อยให้ตรอมใจเพราะคิดถึงบ้านก็ไม่ดีอีก หลวงอัครเทพจึงเข้าไปหาแล้ววางพวงดอกมะลิซ้อนกับดอกรักที่ร้อยเป็นพวงผูกติดกัน เพียงแค่นั้นมณีจันทร์ก็น้ำตาคลอเพราะรับรู้ถึงความรักที่หลวงอัครเทพมีให้เธอ
หลังจากนั้นถ้าพี่โพมจำไม่ผิดนะ หลวงอัครเทพก็เล่นไวโอลินให้นางเอกฟัง เสียงมันลอดออกมาข้างนอกจนคุณหญิงแสร์ได้ยินจึงพึมพำวรรคทองบทนี้ออกมา ถ้าคลาดเคลื่อนอย่างไรก็ขออภัยจริงๆ เพราะพี่โพมแงะเอามาจากความจำในวัยละอ่อนล้วนๆ เลย ครั้นจะหาหนังสือทวิภพมาเปิดดูตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนแล้ว
บทวิเคราะห์โดย พี่โพม
ด้วยการเกริ่นเรื่องที่ดีมาโดยตลอดตั้งแต่ต้น จึงไม่ยากที่จะทำให้ผู้อ่านซึ้งไปกับบทกวี ด้วยภาษาที่ละมุนผู้อ่านจึงอ่อนระรวย การเปรียบเทียบเปรียบเปรย ก็สุดจะบรรยาย จินตนาการของท่านทมยันตีไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ
ทีนี้มาดูกันทีละวรรคทีละตอนนะครับ "โซ่ตรวนผูกรัดสัดร้อยหุน" คำว่าหุนเนี้ยเป็นหน่วยของมาตราวัดขนาดนะครับ เด็กๆ สมัยใหม่ไม่รู้จะรู้จักกันหรือเปล่า(พี่โพมแอบเป็นห่วง) ลองไปเดินดูแถวร้านวัสดุก่อสร้างก็ได้นะครับ พวกเหล็ก ท่อพีวีซี ใช้มาตรวัดเป็นหุนนะ เอาล่ะมาเข้าเรื่องกันต่อ พี่โพมจะเทียบขนาดให้เห็นภาพแบบคร่าวๆ ก็แล้วกัน
1 หุน เท่ากับ 1/8 นิ้ว หรือ 3.17 มิลลิเมตร ตีกลมๆ ก็ 1 หุน เท่ากับ 3 มิล
ทีนี้ โซ่ตรวนที่ใช้กันปกติเป็นขนาดมาตรฐานเรือนจำจะมีขนาด 4 หุน 6 หุน และ 8 หุน ซึ่งขนาด 8 หุนนี่เดินทีเรียกว่าลากขาแทบไม่ไหวเลยทีเดียว ซึ่งก็แล้วแต่โทษทัณฑ์ที่ได้รับว่าสมควรใช้ตรวนขนาดเท่าไหร่
ส่วนในนิยาย ความคิดคำนึงถึงบ้าน พ่อแม่ ครอบครัว และห้วงเวลาที่นางเอกได้จากมาคงจะหนักหนาสาหัสมากเพราะทมยันตีใช้ตรวนถึง 100 หุน ซึ่งถ้าแทบแล้วมีขนาดใหญ่ถึง 300 มิล หรือ 30 เซ็น แต่นั่นก็ยังน้อยไป มันไม่เพียงพอสำหรับใจที่มุ่งมั่นมุ่งหมายที่จะกลับให้ได้
"แต่ใยรักบางเบาสักเท่าใด ผูกพันไว้แนบสนิทนิจนิรันดร์" พี่โพมก็ไม่รู้หรอกว่าใยรักนั้นสั้นยาว หนาบาง ซักกี่เซ็นกี่หุน แต่ใยรักนี้แหละที่ใช้มัดตรึงไม่ให้จากไปไกลได้ผลชะงักนัก ดังจะเห็นตัวอย่างมากมายจากคนใกล้ตัวของเรานี่เอง ไม่ต้องไปไหนไกล เพื่อนพี่โพมมีแฟนอยู่คนหนึ่งทั้งคู่รักกันมาก แต่ทางบ้านของฝ่ายชายกีดกัน จึงส่งเพื่อนพี่โพมไปเรียนต่อเมืองนอก ทำธุระติดต่อที่เรียนไว้ให้เรียบร้อย แต่สุดท้ายเพื่อนพี่โพมก็ไม่ได้ไป ไม่ใช่ว่าอกตัญญูนะ แต่เรื่องหัวใจนี่ไม่เข้าใครออกใครจริงๆ ก็ใยรักนั่นแหละที่มัดทั้งคู่เอาไว้ไม่ให้ห่างไกลกัน ซึ่งทั้งคู่ก็พิสูจน์ให้ฝ่ายพ่อแม่เห็นแล้วว่ารักกันจริง
