คิดถึงเธอเท่าที่ฉันมีสิทธิ์
เธอเล่าคิดถึงฉันสักวันไหม
บอกเถิดถ้าลืมฉันในวันใด
ยินดีไปรู้จักคนรักเธอ
โห มันเจ็บจนจี๊ดเลยครับ พี่โพมได้แต่อ่านวนไปวนมา โดยที่ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาอธิบาย มันเหมือนการถูกลืมจากคนเคยจำ สำหรับพี่โพมมันรู้สึกนะ
"คิดถึงเธอเท่าที่ฉันจะมีสิทธิ์" แค่ขึ้นวรรคมาก็สะท้านแล้ว คนที่ทำได้แค่คิดถึงก็แย่แล้ว แต่นี่คิดถึงได้แค่เท่าที่มีสิทธิ์อีกต่างหาก มันรันทดกว่าการคิดถึงไม่ได้อีกนะ แล้วมาจบแบบเจ็บๆ อีก คิดดูสิ
"บอกเถิดถ้าลืมฉันในวันใด ยินดีไปรู้จักคนรักเธอ" มันมีอะไรที่จะช้ำไปมากกว่านี้อีกไหม ดูเหมือนเป็นคนใจกว้างนะ ถึงเลิกกันแล้วและจากกันไป แต่ก็ยังคิดถึงยังห่วงหา โดยไม่รู้หรอกว่าเขาจะคิดถึงเราบ้างหรือเปล่า แล้วยังตบให้เจ็บเข้าไปอีกชั้น เพราะวันใดที่ลืมความหลังครั้งเก่าที่เคยมีให้กันแล้ว ยังประชดด้วยความเต็มใจที่จะไปรู้จักคนรักของเธอ
