ม่านหมอกโรยละอองลงเหนือพงหญ้า
แม้ชักพาใจหนาวคราวรักป่น
จะไม่ของ้อน้ำใจใครสักคน
เพราะมันล้นแต่คำว่าน้ำตา
พี่โพมเชื่อว่าบทกลอนข้างต้นหลายคนต้องเคยได้ได้ยินได้สดับกันมาแล้ว ระดับความกระแทกกระทั้นให้แสบทรวงพี่โพมขอเทคะแนนให้แบบเต็มพิกัดเลยครับ ลองมาวิเคราะห์กันแบบละเอียดละออวรรคต่อวรรคกันนะครับ
เปิดบทมาทำให้เรารับรู้ว่ามันเดียวดายและหนาวเหน็บถึงทรวงใจแค่ไหน "ม่านหมอกโรยละอองลงเหนือพงหญ้า แม้ชักพาใจหนาวคราวรักป่น" ทั้งสภาพแวดล้อม อากาศ และอุณหภูมิ พาให้คนอกหักรักสลายร้องไห้ได้ทุกเวลาเลยจริงไหมครับ แต่ถึงกระนั้นก็ตาม มาดูกันต่อในวรรคถัดไปนะครับว่ามันร้าวรานขนาดไหน
"จะไม่ของ้อน้ำใจใครสักคน เพราะมันล้นแต่คำว่าน้ำตา" โอ้โหหหหห สะเทือนไหมครับ พี่โพมสะอึกเลยนะเจอวรรคนี้เข้าไป คือมันสุดแล้วว่างั้นเถอะ เจ็บแล้ว ช้ำแล้ว จนถึงขนาดว่าไม่ต้องมีใครมาสนใจฉันแล้วก็ได้ โลกนี้ทั้งโลกคนจะมีสักกี่ล้านคนแต่ฉันนี่แหละ ฉันเดียวนี่แหละ จะไม่ง้อขอน้ำใจใคร เพราะมันสุดทางใจเพราะน้ำตา
