ตำตาตำใจ - ทวีสุข ทองถาวร

ตำตาตำใจ - ทวีสุข ทองถาวร

อยากลบรอยเท้าเปื้อนพื้นเรือนหอ
ลบภาพคู่เคียงคลอกันต่อหน้า
ยิ่งอยากลบยิ่งกระจ่างไม่ร้างลา
เห็นตำตาจึงจำไว้ตำใจ

        ถ้าจะให้กล่าวถึงยอดนักกลอนของเมืองไทยแล้วล่ะก็ ชื่อของท่าน ทวีสุข ทองถาวร ต้องกระโจนออกมาเชิดอยู่แถวหน้าของขบวนอย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยเนื้อกลอนที่เป็นเอกลักษณ์ ภาษาที่ง่ายแต่กระแทกไปสุดขั้วอารมณ์นี่เองที่ทำให้หลายๆ คนยกย่องและจดจำวรรคเด็ดๆ ชนิดลืมไม่ลง

        หากจะพูดย้อนกลับไปถึงประวัติ พี่โพมก็พยายามขุดคุ้ยและไต่ถามเอาจะลุงๆ ป้าๆ ที่เกิดในยุคเดียวกันกับ ทวีสุข ทองถาวร ธรรมศาสตร์นั้นมีชมรมวรรณศิลป์ ในยุคก่อตั้งจะมีการแข่งกลอนสดระหว่างมหาวิทยาลัย ซึ่งนักกลอนที่ได้เข้าร่วมเป็นประจำก็คือ ทวีสุข ทองถาวร นั่นเอง โดยร่วมกับ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ นิภา บางยี่ขัน และดวงใจ รวีปรีชา ซึ่งมีฉายาว่า "นักกลอนสี่มือทอง" เพราะไล่คว้ารางวัลจากการแข่งขันมาแล้วนับไม่ถ้วนนั่นเอง เอาล่ะ พี่โพมก็เล่าอะไรก็ไม่รู้ยาวเหยียด เข้าบทกลอนกันก่อนดีกว่านะครับ


ถ้ามือนั้นมิเคยจับแนบกับแก้ม
และอ้อมแอ้มเอ่ยว่าน่ารักเหลือ
นี่อกเอ๋ยเคยคลอเนื้อต่อเนื้อ
หรือจะเอื้อโอนให้ผู้ใดครอง

ยิ่งปากน้อยคอยถามถึงความรัก
ที่เคยทักท้วงเอาเป็นเจ้าของ
ยิ่งยากจักเจียดให้ผู้ใดจอง
แม้จะต้องแลกเลือดเชือดเฉือนกัน

โอ้วันนี้มือนั้นที่ฉันหวง
ปากเคยทวงถามถึงรักซึ้งขวัญ
กำลังลบและปิดสิทธิ์สัมพันธ์
เมื่อเธอปันแปรให้คนใหม่เคียง

รักจึงเหมือนแมลงเม่าเมาและเหลิง
บินเข้าเพลิงพร่าตนจนตายเกลี้ยง
ใจเจ้าเอ๋ยเคยประจำรักลำเอียง
สู้ซ่อนเสียงเต้นสั่งครั้งสุดท้าย

พิศนิ้วเนียนเพียรพนมยิ้มสมหวัง
หยดน้ำสังข์หลั่งหยาดมิขาดสาย
แข่งอาการคนกำลังจะคลั่งตาย
ซึ่งทรงกายเป็นพยานการวิวาห์

อยากลบรอยเท้าเปื้อนพื้นเรือนหอ
ลบภาพคู่เคียงคลอกันต่อหน้า
ยิ่งอยากลบยิ่งกระจ่างไม่ร้างลา
เห็นตำตาจึงจำไว้ตำใจ

------------------------------------------------------

บทวิเคราะห์โดย พี่โพม

        วรรคทองของกลอน "ตำตาตำใจ" นี้อยู่ที่บทสุดท้ายของกลอน ซึ่งฝังอยู่ในหัวใจของใครหลายๆ คนมายาวนานและจดจำได้ไม่ลืมเลือน ซึ่งแต่งออกมาได้จริงมากๆ เริ่มตั้งแต่การเอ่ยเกริ่นของบทกลอน ไล่ตั้งแต่มือที่เคยจับเอามาแนบแก้ม ฝีปากที่เอ่ยเอื้อนสำเนียงถามหาความรัก คนที่เคยเคลียคลอนั่งชิดติดกัน บัดนี้ภาพเหล่านั้นมันลาจากไปเหลือเพียงงานวิวาร์ที่รื่นรมย์ของเจ้าสาว ซึ่งเจ้าบ่าวไม่ใช่เรา ความรักความผูกพันที่เคยมีให้กัน ความหวังในการสร้างชีวิตครอบครัวเป็นอันสลาย

        ซึ่งแค่นั้นมันยังไม่เจ็บพอ คุณ ทวีสุข ทองถาวร ยังกรีดแผลให้บาดลึกลงไปอีก เพราะคนที่รดน้ำสังข์อวยพรให้ทั้งคู่คือตัวเราเอง "พิศนิ้วเนียนเพียรพนมยิ้มสมหวัง หยดน้ำสังข์หลั่งหยาดมิขาดสาย แข่งอาการคนกำลังจะคลั่งตาย ซึ่งทรงกายเป็นพยานการวิวาห์"

        สุดท้ายก็ทำได้เพียงอวยพรให้บ่าวสาวแล้วจากมา ไม่ใช่อย่างผู้แพ้หรือผู้ชนะ ไม่ใช่อย่างคนรักเก่าหรือคนเคยรัก เป็นเพียงคนผิดหวังผู้หนึ่งที่หัวใจบาดเจ็บและไม่อยากเห็นภาพที่เสียดแทงจนมีน้ำตา

        พี่โพมขอสารภาพตรงๆ เลยครับว่า พี่โพมไม่เคยผิดหวังซักครั้งเดียวเมื่อหยิบกลอนของคุณ ทวีสุข ทองถาวร ขึ้นมาอ่าน ไม่ใช่แค่เพียงบทนี้เท่านั้น แต่อัจฉริยะผู้นี้ยังฝากผลงานไว้มากมาย ซึ่งเท่าที่พี่โพมตามอ่านและเก็บรวบรวมก็ยังไม่เคยมีบทไหนที่ทำให้ผิดหวังเลย เอาไว้ครั้งต่อไปพี่โพมจะนำมาให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ได้อ่านได้แชร์กันนะครับ